در نبندیم به نور ،

در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم

پرده از ساحت دل برگیریم

رو به این پنجره، با شوق ،سلامی بکنیم

زندگی ، رسم پذیرایی از تقدیر است

وزن خوشبختی من، وزن رضایتمندی ست

زندگی، شاید شعر پدرم بود که خواند

چای مادر، که مرا گرم نمود

نان خواهر، که به ماهی ها داد

زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم

زندگی زمزمه پاک حیات ست ، میان دو سکوت

زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست

لحظه آمدن و رفتن ما ، تنهایی ست ،

من دلم می خواهد

قدر این خاطره را دریابیم.

دل تنگ شدم در دوشنبه 23 خرداد ماه سال 1390ساعت 18:53 علی گل برگ ها (0)